Het Blog

Hieronder vind je mijn zogenaamde Web Log. Een soort van Logboek. Je vindt hier mijn rijmen en dichten, denken en biechten, van vroeger en nu.
Het lange verslag van de zoektocht naar dat ene wat we allemaal zoeken. "To Blog is the foundation of all Knowladge.."

17 november, 2017

Gebed aan moeder.

 Ach moeder,
Ik had nooit gedacht dat met jou
ook alle andere zouden weg gaan.
Het voelt alsof zelfs de mist slierten aan mij voorbijgaan.
De nevels mij hebben verlaten.
Ik weet dat gij nog niet wou gaan
En zo deed men mij geloven
Dat ook jij mij hebt verlaten. 
Ik weet dat het niet zo is. 
Ik hoor u nog zeggen 
“ alleen is maar alleen”
En een mens is niet gemaakt om in eenzaamheid te zijn. 
En zo doet dit, telkens ik aan je denk, steeds een beetje pijn.


Hiëronimus De Damen

27 oktober, 2017

26 -10

O donkere land o neem mij niet aan boord van zij die het niet begrepen en er zachtjes van tussen knepen door een verschrikkelijke daad. Hoe diep gij mij ook trekt aan een koord met daaraan lood. Ik kies voor mij nog niet de dood. Ik ga nog een tijdje voort. En hoop voor zij die mij willen sparen, ik zie nog lang geen boord. 

29 september, 2017

Plots

En pots wordt alles duidelijk. Op een dag blijf je eenzaam achter. Eerst zit je thuis in je zetel en moet je alles nog ontdekken. Dat duurt een tijdje tot alles in zen plooi valt. Het heeft enkele maanden geduurd en het kwam ook niet langsaam aan maar juist heel abrupt. Ineens was het daar en zijn de muren bekent. De ramen, de deuren die er altijd al waren. Alles wordt deel van jou. En dan ga je alles op een rij zetten. De tranen die vast zitten in je ogen. Zitten er vast omdat ze een besef zijn dat je nog niets besefte. Als nu alles duidelijk wordt zijn ze zo talrijk dat ze vast blijven zitten weet je niet wat eerst denken. Denken want praten doe je al een tijdje niet meer. Maar het Besef is er. En als alles dan toch los komt, komt het niet in tranen maar in teleurstelling. Besef je dat je overal welkom bent.  Hoe ver ook. Maar niemand zal naar je toe komen. Alleen god neemt je onder zijn beschermende vleugels. Maar god bestaat niet. Het is als of je voor het eerst beseft dat Trappist geen biersoort is. Al wist je dat allang. Je zal alles alleen moeten doen.
 Zij die zeggen je bent altijd welkom weten het maar willen het niet weten. 
Nu weet jij het ook
De pijn zal je zelf moeten helen. 
Troost komt er niet, of door je zelf. 
En vrienden zijn ook maar mensen. Je hebt er nog het meest aan. 
Al de rest maakt zich uit de voeten met te zeggen, kom maar af hé, mijn deur staat wagenwijd open. 

Helaas, ik kom niet af. Je hebt het al zo druk.  
Vaarwel, denk ik dan, ik vertrek naar dat ene land waar ik zeker altijd heen kan. Ik hoef er niets te onthouden. Ik kom, dromen land. 

Heel even tot de wekker gaat. 

31 augustus, 2017

Sterretje

Ik heb vannacht een ster gezien
Die plots heel even knipperde 
Die mij moe en ingedachte 
Deed denken: hoe is het daar.
Was het een wolkje
Waardoor het lichtje 
Heel even aan en uit ging
Of was jij het 
Die naar mij knipoogde. 

-Jeroen Van Damme-

31/08/2017 

De verloren zomer van het verloren jaar. 

Double Wick Brass Oil Lamp

03 juli, 2017

schilderij

Eenzaam is:

Naar een niet gecatalogiseerd schilderij kijken en weten dat niemand ooit dit schilderij herkend. Zelfs de schilder niet. Jij alleen weet waar de weg door het bos heen gaat want je hebt hem in jouw dromen al duizendmaal bewandeld tot ver achter de bocht. Voorbij de rots die het naald en loofbos voor goed van elkaar scheidt. 

Wat licht er achter het woud en de grijze rots. Zijn het bergen of meer diepe wouden. Of ligt daar een eindeloos landschap van weiden en akkers. 

Het is lang, daar liggen kijken in eenzaamheid. Niets moet alles kan, in bed blijven liggen of opstaan en voor jezelf alleen achter koffiekoeken gaan.